VEGHEL – Maandelijks schrijven wij een column voor onze website, lees hier onze laatste nieuwe column over:

“AIME” –

Mijn dochter sprak nog geen woord, maar was al wel helemaal verslingerd aan haar knuffel: een geel stoffen konijn met een blauwe broek aan waarop heel subtiel worteltjes geprint waren. Het stoffen konijn ging mee naar het kinderdagverblijf, bood troost bij de onvermijdelijke valpartijen en werd iedere nacht stevig omklemd bij het in slaap vallen. Toen we haar vroegen hoe de knuffel heet, zei ze ‘em’, waar wij het Franse ‘aime’ van maakten. Aime was het helemaal en wij moesten er niet aan denken wat er zou gebeuren als zij verder zonder Aime door het leven zou moeten. Dus liepen we soms de hele weg weer terug als Aime uit de buggy was gevallen en waakten we over Aime alsof het een kind van ons was.

Hoe heerlijk was het, toen we na lang zoeken bij een speelgoedwinkel in Amsterdam een gloednieuwe Aime op de plank zagen staan. Dit ging onze redding worden als we Aime op een dag niet meer zouden vinden. Listig wisselden we de beide Aime-en met elkaar af, opdat zij allebei de iets zurige geur zouden krijgen die zij zo heerlijk vond. Het werkte. Lag Aime nog een keer op het kinderdagverblijf, dan konden we probleemloos Aime-II inzetten. Die zag er al gauw net zo gehavend uit als de eerste en dat was goed. Onze dochter sliep er heerlijk mee en vond moeiteloos troost bij deze goed gelukte replica. Tot op een dag, door onoplettendheid, twee Aime-en in haar bed lagen…

Ouders doen er alles aan om kinderen te behoeden voor verlies. Daarvoor zouden we desnoods drie van deze dure knuffels kopen. We leren onze kinderen praten, veters strikken, de tafel van zeven en eten met mes en vork; maar afscheid nemen van iets dierbaars leren we ze niet.

Terwijl we waarschijnlijk beter zonder de tafel van zeven kunnen dan zonder deze vaardigheid. Geen wonder dat rouwen voor heel veel volwassenen moeilijk is; ze hebben er simpelweg nooit in geoefend. Totdat ze ineens een ouder, partner, kind of een collega ontvalt en ze rauw geconfronteerd worden met bitter verlies. Dan blijkt hoe moeilijk rouwen en afscheid nemen is en hoe weinig dit is ingebed in onze cultuur.

Wij merken dat dagelijks. Als rouwcoaches begeleiden we mensen bij het omgaan met groot verlies. Verlies van familie, vrienden of een collega. Verlies van gezondheid, vertrouwen in je eigen lichaam of verlies van werk. We kunnen dat verlies niet wegvagen en we kunnen het proces van rouw zelfs niet lichter maken voor mensen. We kunnen wel een eind meelopen op de weg door het diepe dal waar iemand dan doorheen moet. We kennen die weg en we kunnen er met aandacht, methoden en technieken voor zorgen dat iemand die weg goed bewandelt. Op weg naar een nieuwe werkelijkheid en vaak ook een nieuwe ‘zelf’.

Wij gaan niet zeggen dat afscheid nemen gemakkelijk is. Dat we pijn kunnen verzachten of een verlies kunnen compenseren. Verlies hoort bij het leven. In het perspectief van een cultuur waarin de dood wordt weggestopt en waarin we afscheid nemen niet leren, kan iets als rouwtherapie wellicht vreemd klinken. Maar het werkt. We weten mensen met coaching en praktische support te ondersteunen waardoor ze hun rouwproces goed en volledig doorlopen. We bieden ze aandacht, gewoon een helpende hand, een professioneel luisterend oor, iets van een perspectief en, vooruit, af en toe een knuffel. Of twee.

Inge Ophelders en Annette Claassen

Pin It on Pinterest

Share This